غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۸

آن کس که به دست جام دارد — سلطانیِ جَم مُدام دارد

آبی که خِضِر حیات از او یافت — در میکده جو‌ که جام دارد

سررشتهٔ جان به جام بگذار — کاین رشته از او نظام دارد

ما و مِی و زاهدان و تقوا — تا یار، سرِ کدام دارد

بیرون ز لبِ تو ساقیا نیست — در دور، کسی که کام دارد

نرگس، همه شیوه‌های مستی — از چشمِ خوشت به وام دارد

ذکرِ رخ و زلف تو دلم را — وردی‌ست که صبح و شام دارد

بر سینهٔ ریشِ دردمندان — لعلت نمکی تمام دارد

در چاهِ ذَقَن چو حافظ ای جان — حُسنِ تو دو صد غلام دارد