غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۷

دل از من بُرد و روی از من نهان کرد — خدا را با که این بازی توان کرد

شب تنهاییَم در قصدِ جان بود — خیالش لطف‌هایِ بی‌کران کرد

چرا چون لاله خونین دل نباشم؟ — که با ما نرگسِ او سر گران کرد

که را گویم که با این دردِ جان‌سوز — طبیبم قصدِ جانِ ناتوان کرد؟

بدانسان سوخت چون شمعم که بر من — صُراحی گریه و بَربَط فغان کرد

صبا گر چاره داری وقت وقت است — که دردِ اشتیاقم قصدِ جان کرد

میان مهربانان کی توان گفت؟ — که یارِ ما چُنین گفت و چُنان کرد

عدو با جانِ حافظ آن نکردی — که تیرِ چشمِ آن ابروکمان کرد