غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۵

چه مستی است ندانم که رو به ما آورد — که بود ساقی و این باده از کجا آورد

چه راه می‌زند این مطربِ مقام شناس — که در میان غزل قول آشنا آورد

تو نیز باده به چنگ آر و راهِ صحرا گیر — که مرغ نغمه‌سُرا سازِ خوش‌نوا آورد

دلا چو غُنچه شکایت ز کارِ بسته مکن — که بادِ صبح، نسیمِ گره‌گُشا آورد

رسیدن گل نسرین به خیر و خوبی باد — بنفشه شاد و کَش آمد، سمن صفا آورد

صبا به خوش‌خبری هُدهُدِ سلیمان است — که مژدهٔ طرب از گلشنِ سبا آورد

علاج ضعف دل ما کرشمهٔ ساقیست — برآر سر که طبیب آمد و دوا آورد

مریدِ پیرِ مُغانم ز من مرنج ای شیخ — چرا که وعده تو کردیّ و او به جا آورد

به تنگ‌چشمیِ آن تُرکِ لشکری نازم — که حمله بر منِ درویشِ یک قبا آورد

فلک غلامی حافظ کنون به طوع کُنَد — که اِلتِجا به درِ دولت شما آورد