غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۷

بریدِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد — که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد

به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک — بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد

بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان — در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد

همی‌رویم به شیراز با عنایتِ دوست — زهی رفیق که بختم به همرهی آورد

به جبرِ خاطرِ ما کوش کـ‌این کلاهِ نمد — بسا شکست که با افسرِ شهی آورد

چه ناله‌ها که رسید از دلم به خرمنِ ماه — چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد

رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ — که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد