غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۰

خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد — نه من بسوزم و او شمعِ انجمن باشد

من آن نگینِ سلیمان به هیچ نَسْتانَم — که گاه گاه بر او دستِ اهرمن باشد

روا مدار خدایا که در حریمِ وصال — رقیب محرم و حِرمان نصیبِ من باشد

هُمای گو مَفِکَن سایهٔ شرف هرگز — در آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشد

بیانِ شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دل — توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

هوایِ کویِ تو از سر نمی‌رود آری — غریب را دلِ سرگشته با وطن باشد

به سانِ سوسن اگر دَه‌زبان شود حافظ — چو غنچه پیشِ تواش مُهر بر دهن باشد