غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۲

خوش آمد گُل وز آن خوش‌تر نباشد — که در دستت بجز ساغر نباشد

زمانِ خوش‌دلی دریاب و دُر یاب — که دایم در صدف گوهر نباشد

غنیمت دان و مِی خور در گلستان — که گُل تا هفتهٔ دیگر نباشد

ایا پُرلعل کرده جامِ زَرّین — ببخشا بر کسی کش زر نباشد

بیا ای شیخ و از خُم‌خانهٔ ما — شرابی خور که در کوثر نباشد

بشوی اوراق اگر هم‌درسِ مایی — که عِلمِ عشق در دفتر نباشد

ز من بنیوش و دل در شاهدی بند — که حُسنش بستهٔ زیور نباشد

شرابی بی‌خمارم بخش یا رب — که با وی هیچ دردِ سر نباشد

من از جان بندهٔ سلطان اویسم — اگر چه یادش از چاکر نباشد

به تاجِ عالم آرایش که خورشید — چنین زیبندهٔ افسر نباشد

کسی گیرد خطا بر نظمِ حافظ — که هیچش لطف در گوهر نباشد