غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۲

عشقِ تو نهالِ حیرت آمد — وصلِ تو کمالِ حیرت آمد

بس غرقهٔ حالِ وصل کآخر — هم بر سرِ حالِ حیرت آمد

یک دل بنما که در رَهِ او — بر چهره نه خالِ حیرت آمد

نه وصل بِمانَد و نه واصل — آنجا که خیالِ حیرت آمد

از هر طرفی که گوش کردم — آوازِ سؤالِ حیرت آمد

شد مُنهَزِم از کمالِ عزّت — آن را که جلالِ حیرت آمد

سر تا قدمِ وجودِ حافظ — در عشق، نهالِ حیرت آمد