غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۳

در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد — حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

از من اکنون طمعِ صبر و دل و هوش مدار — کان تحمّل که تو دیدی همه بر باد آمد

باده صافی شد و مرغانِ چمن مست شدند — موسمِ عاشقی و کار به بنیاد آمد

بویِ بهبود ز اوضاعِ جهان می‌شنوم — شادی آورد گل و بادِ صبا شاد آمد

ای عروسِ هنر از بخت شکایت مَنِما — حجلهٔ حُسن بیارای که داماد آمد

دلفریبانِ نباتی همه زیور بستند — دلبرِ ماست که با حُسنِ خداداد آمد

زیرِ بارند درختان که تعلّق دارند — ای خوشا سرو که از بارِ غم آزاد آمد

مطرب از گفتهٔ حافظ غزلی نَغز بخوان — تا بگویم که ز عهدِ طربم یاد آمد