غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۵

نقدها را بُوَد آیا که عیاری گیرند؟ — تا همه صومعه‌داران، پی کاری گیرند

مصلحت‌دید من، آن است که یاران، همه کار — بگذارند و خم طُرّهٔ یاری گیرند

خوش گرفتند حریفان، سر زلف ساقی — گر فلکْشان بگذارد که قراری گیرند

قُوَّتِ بازوی پرهیز به خوبان مفروش! — که در این خیل، حصاری به سواری گیرند

یا‌ رب! این بچهٔ تُرکان چه دلیرند به خون — که به تیر مُژه، هر لحظه، شکاری گیرند

رقص بر شعر تر و نالهٔ نی خوش باشد — خاصه، رقصی که در آن، دست نگاری گیرند

«حافظ»! ابنایِ زمان را غم مسکینان نیست — زین میان گر بتوان؛ بِهْ که کناری گیرند