غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۶

گَر مِی‌فُروش، حاجَتِ رِنْدان رَوا کُنَد — ایزَد، گُنَه بِبَخْشَد و دَفْعِ بَلا کُنَد

ساقی، به جامِ عَدْل بِدِه بادِه! تا گِدا — غِیْرَت نَیاوَرَد، کِه جَهان پُر‌بَلا کُنَد

حَقّا کَز این غَمان بِرِسَد مُژْدِهٔ اَمان — گَر سالِکی، بِه عَهْدِ اَمانَت، وَفا کُنَد

گر رَنْج، پیشَت آیَد و گَر راحَت، ای حکیم! — نِسْبَت مَکُن بِه غِیْر! کِه این‌ها خُدا کُنَد

دَر کارخانِه‌ای که رَهِ عَقْل و فَضْل نیست — فَهْمِ ضعیف‌رای‌، فُضولی چِرا کُنَد؟

مُطْرِب بِساز پَرْدِه! کِه کَس، بی‌اَجَل نَمُرْد — وان کاو نَه این تَرانِه سُرایَد، خَطا کُنَد

ما را که دَرْدِ عِشْق و بَلایِ خُمار کُشْت — یا وَصْلِ دوست یا مِیِ صافی، دَوا کُنَد

جان رَفْت دَر سَرِ مِی و «حافِظ»، بِه عِشْق سوخت — عیسی‌دَمی کُجاست کِه اِحْیایِ ما کُنَد؟