غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۱

چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد — ور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد

چو ماهِ نو رَهِ بیچارگانِ نَظّاره — زَنَد به گوشهٔ ابرو و در نقاب رود

شبِ شراب خرابم کُنَد به بیداری — وگر به روز شکایت کنم به خواب رود

طریقِ عشق پرآشوب و فتنه است ای دل — بیفتد آن که در این راه با شتاب رود

گدایی درِ جانان به سلطنت مفروش — کسی ز سایهٔ این در به آفتاب رود؟

سوادِ نامهٔ مویِ سیاه چون طی شد — بَیاض کم نَشَوَد گر صد انتخاب رود

حباب را چو فِتَد بادِ نخوت اندر سر — کلاه داریَش اندر سرِ شراب رود

حجابِ راه تویی حافظ از میان برخیز — خوشا کسی که در این راه بی‌حجاب رود