غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۴

خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود — به هر دَرَش که بخوانند بی‌خبر نرود

طمع در آن لبِ شیرین نکردَنَم اولی — ولی چگونه مگس از پِی شکر نرود

سوادِ دیدهٔ غمدیده‌ام به اشک مشوی — که نقشِ خالِ توام هرگز از نظر نرود

ز من چو بادِ صبا بویِ خود دریغ مدار — چرا که بی سرِ زلفِ توام به سر نرود

دلا مباش چنین هرزه گَرد و هرجایی — که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود

مکن به چشمِ حقارت نگاه در منِ مست — که آبرویِ شریعت بدین قَدَر نرود

منِ گدا هوس سروقامتی دارم — که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود

تو کز مکارمِ اخلاق عالَمی دگری — وفایِ عهدِ من از خاطرت به در نرود

سیاه نامه‌تر از خود کسی نمی‌بینم — چگونه چون قلمم دودِ دل به سر نرود

به تاجِ هدهدم از رَه مَبَر که بازِ سفید — چو باشه در پِی هر صیدِ مختصر نرود

بیار باده و اول به دستِ حافظ ده — به شرطِ آن که ز مجلس سخن به در نرود