غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۲

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید — دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

خلوتِ دل نیست جایِ صحبتِ اَضداد — دیو چو بیرون رود فرشته درآید

صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداست — نور ز خورشید جوی بو که برآید

بر درِ اربابِ بی‌مروّتِ دنیا — چند نشینی که خواجه کی به درآید

تَرکِ گدایی مکن که گنج بیابی — از نظرِ رهرُوی که در گذر آید

صالح و طالِح مَتاعِ خویش نمودند — تا که قبول افتد و که در نظر آید

بلبلِ عاشق تو عمر خواه که آخِر — باغ شود سبز و شاخِ گُل به بر‌آید

غفلتِ حافظ در این سراچه عجب نیست — هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید