غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۳

دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید — یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر — کز آتش درونم دود از کفن برآید

بنمای رخ که خَلقی والِه شَوَند و حیران — بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش — نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

از حسرتِ دهانش آمد به تنگ جانم — خود کامِ تنگدستان کی زان دهن برآید

گویند ذکرِ خیرش در خیلِ عشقبازان — هر جا که نامِ حافظ در انجمن برآید