غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۵

زهی خجسته زمانی که یار بازآید — به کامِ غمزدگان غمگُسار بازآید

به پیشِ خیلِ خیالش کشیدم اَبلقِ چشم — بدان امید که آن شهسوار بازآید

اگر نه در خمِ چوگان او رَوَد سَرِ من — ز سر نگویم و سر خود چه کار بازآید

مقیم بر سرِ راهش نشسته‌ام چون گرد — بدان هوس که بدین رهگذار بازآید

دلی که با سرِ زلفین او قراری داد — گمان مَبَر که بدان دل قرار بازآید

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی — به بویِ آن که دگر نوبهار بازآید

ز نقش بندِ قضا هست امید آن حافظ — که همچو سرو به دستم نگار بازآید