غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۴

معاشران! گره از زلفِ یار باز کنید — شبی خوش‌ است بدین قصه‌اش دراز کنید

حضورِ خلوتِ اُنس است و دوستان جمعند — وَ اِنْ یَکاد بخوانید و در فَراز کنید

رَباب و چنگ به بانگِ بلند می‌گویند — «که گوشِ هوش به پیغامِ اهلِ راز کنید»

به جانِ دوست که غم پرده بر شما نَدَرَد — گر اعتماد بر الطافِ کارساز کنید

میانِ عاشق و معشوق فَرق بسیار است — چو یار ناز نماید، شما نیاز کنید

نخست موعظهٔ پیرِ صحبت این حرف است — که «از مُصاحبِ ناجِنس اِحتِراز کنید»

هر آن کسی که در این حلقه نیست زنده به عشق — بر او نَمُرده، به فتوای من نماز کنید

وگر طلب کند انعامی از شما حافظ — حَوالَتَش به لبِ یارِ دل‌نواز کنید