غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۵

الا ای طوطیِ گویا‌یِ اسرار! — مبادا خالیَت شَکَّر ز مِنقار

سَرَت سبز و دلت خوش باد، جاوید — که خوش نقشی نمودی از خطِ یار

سخن سربسته گفتی با حریفان — خدا را زین معما پرده بردار

به رویِ ما زن از ساغر گلابی — که خواب‌آلوده‌ایم، ای بختِ بیدار!

چه رَه بود این که زد در پرده مطرب؟ — که می‌رقصند با هم مست و هشیار

از آن افیون که ساقی در مِی افکند — حریفان را نه سَر مانَد، نه دَستار

سِکَندَر را نمی‌بخشند آبی — به زور و زر مُیَسَّر نیست این کار

بیا و حالِ اهلِ درد بشنو — به لفظِ اندک و معنیِ بسیار

بُتِ چینی عدویِ دین و دل‌هاست — خداوندا دل و دینم نگه دار

به مستور‌ان مگو اسرارِ مستی — حدیثِ جان مگو با نقشِ دیوار

به یُمنِ دولتِ منصور شاهی — عَلَم شد حافظ اندر نظمِ اشعار

خداوندی به جایِ بندگان کرد — خداوندا ز آفاتش نگه دار