غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۸

ای رُخَت چون خُلد و لَعلَت سَلسَبیل — سَلسَبیلت کرده جان و دل سَبیل

سبزپوشانِ خَطَت بر گِردِ لب — همچو مورانند گِردِ سَلسَبیل

ناوَکِ چشمِ تو در هر گوشه‌ای — همچو من افتاده دارد صد قَتیل

یا رب این آتش که در جانِ من است — سرد کن زان سان که کردی بر خلیل

من نمی‌یابم مجال ای دوستان — گرچه دارد او جمالی بس جمیل

پای ما لَنگ است و منزل بس دراز — دست ما کوتاه و خرما بر نَخیل

حافظ از سرپنجهٔ عشقِ نگار — همچو مور افتاده شد در پایِ پیل

شاهِ عالم را بقا و عِزّ و ناز — باد و هر چیزی که باشد زین قَبیل