غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۳

ز دستِ کوتهِ خود زیرِ بارم — که از بالابلندان شرمسارم

مگر زنجیرِ مویی گیردَم دست — وگر نه سر به شیدایی برآرم

ز چشمِ من بپرس اوضاعِ گردون — که شب تا روز اختر می‌شمارم

بدین شکرانه می‌بوسم لبِ جام — که کرد آگه ز رازِ روزگارم

اگر گفتم دعایِ مِی فروشان — چه باشد؟ حقِّ نعمت می‌گزارم

من از بازویِ خود دارم بسی شُکر — «که زورِ مردم آزاری ندارم»

سری دارم چو حافظ مست لیکن — به لطف آن سری امیدوارم