غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۳۱

به تیغم گَر کُشد، دستش نگیرم — وگر تیرم زَنَد منّت پذیرم

کمانِ ابرویت را گو بزن تیر — که پیشِ دست و بازویت بمیرم

غمِ گیتی گر از پایم درآرد — بجز ساغر که باشد دستگیرم؟

برآی ای آفتابِ صبحِ امّید — که در دستِ شبِ هجران اسیرم

به فریادم رَس ای پیرِ خرابات — به یک جرعه جوانم کن که پیرم

به گیسویِ تو خوردم دوش سوگند — که من از پایِ تو سر بر نگیرم

بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظ — که گر آتش شَوَم در وی نگیرم