غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۳۲

مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم — که پیشِ چشمِ بیمارت بمیرم

نِصاب حُسن در حدِّ کمال است — زکاتم دِه که مسکین و فقیرم

چو طفلان تا کِی ای زاهد، فریبی — به سیبِ بوستان و شهد و شیرم

چُنان پُر شد فضایِ سینه از دوست — که فکرِ خویش گم شد از ضمیرم

قدح پُر کن که من در دولتِ عشق — جوانبخت جهانم گرچه پیرم

قراری بسته‌ام با مِی فروشان — که روزِ غم به جز ساغر نگیرم

مبادا جز حسابِ مُطرب و مِی — اگر نقشی کشد کِلکِ دبیرم

در این غوغا که کَس کَس را نپُرسد — من از پیرِ مُغان منّت پذیرم

خوشا آن دَم کز اِستغنایِ مستی — فَراغت باشد از شاه و وزیرم

من آن مرغم که هر شام و سحرگاه — ز بامِ عرش می‌آید صَفیرم

چو حافظ گنج او در سینه دارم — اگرچه مُدَّعی بیند حقیرم