غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷۷

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم — غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم

دلِ بیمار شد از دست، رفیقان مددی — تا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم

آن که بی‌جرم برنجید و به تیغم زد و رفت — بازش آرید خدا را که صفایی بکنیم

خشک شد بیخ طرب راه خرابات کجاست — تا در آن آب و هوا نشو و نمایی بکنیم

مدد از خاطر رندان طلب ای دل ور نه — کار صعب است مبادا که خطایی بکنیم

سایهٔ طایر کم حوصله کاری نکند — طلب از سایهٔ میمون همایی بکنیم

دلم از پرده بشد حافظ خوش‌گوی کجاست — تا به قول و غزلش ساز نوایی بکنیم