غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷۸

ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم — جامهٔ کس سیه و دلق خود ازرق نکنیم

عیب درویش و توانگر به کم و بیش بد است — کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنیم

رقم مغلطه بر دفتر دانش نزنیم — سر حق بر ورق شعبده ملحق نکنیم

شاه اگر جرعهٔ رندان نه به حرمت نوشد — التفاتش به می صاف مروّق نکنیم

خوش برانیم جهان در نظر راهروان — فکر اسب سیه و زین مغرّق نکنیم

آسمان کشتی ارباب هنر می‌شکند — تکیه آن به که بر این بحر معلّق نکنیم

گر بدی گفت حسودی و رفیقی رنجید — گو «تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم»

حافظ ار خصم خطا گفت، نگیریم بر او — ور به حق گفت، جدل با سخن حق نکنیم