غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۸۶

خدا را کم نشین با خرقه پوشان — رخ از رندان بی‌سامان مپوشان

در این خرقه بسی آلودگی هست — خوشا وقت قبای می فروشان

در این صوفی‌وشان دَردی ندیدم — که صافی باد عیش دُردنوشان

تو نازک‌طبعی و طاقت نیاری — گرانی‌های مشتی دلق‌پوشان

چو مستم کرده‌ای مستور منشین — چو نوشم داده‌ای زهرم منوشان

بیا وز غَبْن این سالوسیان بین — صُراحی خون‌دل و بربط خروشان

ز دلگرمی حافظ بر حذر باش — که دارد سینه‌ای چون دیگ جوشان