غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۸۹

چو گل هر دم به بویت جامه در تن — کنم چاک از گریبان تا به دامن

تنت را دید گل گویی که در باغ — چو مستان جامه را بدرید بر تن

من از دست غمت مشکل برم جان — ولی دل را تو آسان بردی از من

به قول دشمنان برگشتی از دوست — نگردد هیچ کس با دوست دشمن

تنت در جامه چون در جام باده — دلت در سینه چون در سیم آهن

ببار ای شمع اشک از چشم خونین — که شد سوز دلت بر خلق روشن

مکن کز سینه‌ام آه جگرسوز — برآید همچو دود از راه روزن

دلم را مشکن و در پا مینداز — که دارد در سر زلف تو مسکن

چو دل در زلف تو بسته‌ست حافظ — بدین سان کار او در پا میفکن