غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۹۶

صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن — دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

زان پیش‌تر که عالم فانی شود خراب — ما را ز جام بادهٔ گلگون خراب کن

خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد — گر برگ عیش می‌طلبی ترک خواب کن

روزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها کند — زنهار کاسهٔ سر ما پرشراب کن

ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم — با ما به جام باده صافی خطاب کن

کار صواب، باده پرستی‌ست حافظا — برخیز و عزم جزم به کار صواب کن