غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۰۶

گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نو — از ماهِ ابروانِ مَنت شرم باد رو

عمری‌ست تا دلت ز اسیرانِ زلفِ ماست — غافل ز حفظِ جانبِ یارانِ خود مشو

مَفروش عطرِ عقل به هِندوی زلفِ ما — کان‌جا هزار نافهٔ مُشکین به نیم‌جو

تخمِ وفا و مهر در این کهنه کشته‌زار — آن‌گه عیان شود که بود موسمِ درو

ساقی بیار باده که رمزی بگویمت — از سرّ‌ِ اخترانِ کهن‌سیر و ماهِ نو

شکلِ هلالِ هر سرِ مه می‌دهد نشان — از افسرِ سیامک و ترکِ کلاهِ زو

حافظ جنابِ پیرِ مغان مأمنِ وفاست — درسِ حدیثِ عشق بر او خوان و زو شنو