غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۰۸

ای آفتاب آینه دار جمال تو — مشک سیاه مجمره گردان خال تو

صحن سرای دیده بشستم ولی چه سود — کـ‌این گوشه نیست درخور خیل خیال تو

در اوج ناز و نعمتی ای پادشاه حسن — یا رب مباد تا به قیامت زوال تو

مطبوعتر ز نقش تو صورت نبست باز — طغرانویس ابروی مشکین مثال تو

در چین زلفش ای دل مسکین چگونه‌ای — کآشفته گفت باد صبا شرح حال تو

برخاست بوی گل ز در آشتی درآی — ای نوبهار ما رخ فرخنده فال تو

تا آسمان ز حلقه به گوشان ما شود — کو عشوه‌ای ز ابروی همچون هلال تو

تا پیش بخت بازروم تهنیت کنان — کو مژده‌ای ز مقدم عید وصال تو

این نقطه سیاه که آمد مدار نور — عکسیست در حدیقه بینش ز خال تو

در پیش شاه عرض کدامین جفا کنم — شرح نیازمندی خود یا ملال تو

حافظ در این کمند سر سرکشان بسیست — سودای کج مپز که نباشد مجال تو