غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۰۹

ای خونبهای نافه چین خاک راه تو — خورشید سایه‌پرور طرف کلاه تو

نرگس کرشمه می‌برد از حد برون خرام — ای من فدای شیوه چشم سیاه تو

خونم بخور که هیچ مَلَک با چنان جمال — از دل نیایدش که نویسد گناه تو

آرام و خواب خلق جهان را سبب تویی — زان شد کنار دیده و دل تکیه‌گاه تو

با هر ستاره‌ای سر و کار است هر شبم — از حسرت فروغ رخ همچو ماه تو

یاران همنشین همه از هم جدا شدند — ماییم و آستانه دولت پناه تو

حافظ طمع مبُر ز عنایت که عاقبت — آتش زند به خرمن غم دود آه تو