غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۱۹

وصال او ز عمر جاودان به — خداوندا مرا آن ده که آن به

به شمشیرم زد و با کَس نگفتم — که راز دوست از دشمن نهان به

به داغ بندگی مردن بر این در — به جان او که از مُلکِ جهان به

خدا را از طبیبِ من بپرسید — که آخِر کِی شود این ناتوان به؟

گُلی کآن پایمالِ سروِ ما گشت — بود خاکش ز خونِ ارغوان به

به خلدم دعوت ای زاهد! مفرما — که این سیب زَنَخ، زآن بوستان به

دلا! دائم گدای کوی او باش — به حکم آن که دولت جاودان به

جوانا! سَر متاب از پندِ پیران — که رأی پیر از بختِ جوان به

شبی می‌گفت چشمِ کَس ندیده‌ست — ز مرواریدِ گوشم در جهان به

اگر چه زنده‌رود آب حیات است — ولی شیرازِ ما از اصفهان به

سخن اندر دهانِ دوست شکَّر — ولیکِن گفتهٔ حافظ از آن به