غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۲

حالِ دل با تو گفتنم، هوس است — خبرِ دل شِنُفتَنَم، هوس است

طَمَعِ خام بین که قِصهٔ فاش — از رقیبان نَهُفتَنَم، هوس است

شبِ قدری چنین عزیزِ شریف — با تو تا روز خُفتنم، هوس است

وه که دُردانه‌ای چنین نازک — در شبِ تار سُفتنم، هوس است

ای صبا امشبَم مَدَد فرمای — که سحرگه شکفتنم، هوس است

از برای شَرَف به نوُکِ مژه — خاکِ راهِ تو رفتنم، هوس است

همچو حافظ به رَغمِ مُدَعیان — شعرِ رندانه گفتنم، هوس است