غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۲۴

از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای — آرام جان و مونس قلب رمیده‌ای

از دامن تو دست ندارند عاشقان — پیراهن صبوری ایشان دریده‌ای

از چشم بخت خویش، مبادت گزند از آنک — در دلبری، به غایتِ خوبی رسیده‌ای

منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان — معذور دارمت که تو او را ندیده‌ای

آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظا — بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده‌ای