غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۲۷

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه — مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه

خِرد که قید مجانین عشق می‌فرمود — به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه

به بوی زلف تو گر جان به باد رفت‌، چه شد؟ — هزار جان گرامی فدای جانانه

من‌ِ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش — نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه

چه نقش‌ها که برانگیختیم و سود نداشت — فسون ما بر او گشته است افسانه

بر آتش رخ زیبای او به جای سپند — به غیر خال سیاهش که دید به دانه؟

به مژده، جان به صبا داد شمع در نفسی — ز شمع روی تواَش چون رسید پروانه

مرا به دور لب دوست هست پیمانی — که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه

حدیث مدرسه و خانقه مگوی که باز — فتاد در سر حافظ هوای میخانه