غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۲۸

سحرگاهان، که مخمورِ شبانه — گرفتم باده با چنگ و چَغانه

نهادم عقل را ره ‌توشه از مِی، — زِ شهرِ هستی‌اش کردم روانه

نگارِ مِی‌فروشم عشوه‌ای داد، — که ایمن گشتمَ از مکرِ زمانه

زِ ساقیِ کمان ‌ابرو شنیدم؛ — که ای تیرِ ملامت را نشانه!

نبندی زان میان طرفی، کمروار، — اگر خود را ببینی در میانه

برو، این دام بر مرغی دگر نِه — که عَنقا را بلند است آشیانه!

کِه بَندد طرفِ وصل ازْ حُسنِ شاهی؟ — کِه با خود عشق بازد جاودانه‌؟

ندیم و مطرب و ساقی، همه اوست؛ — خیالِ آب و گل در رَه، بهانه

بِده کشتیِ مِی تا خوش برانیم، — از این دریایِ ناپیداکرانه

وجودِ ما معمایی‌ست، حافظ؛ — که تحقیقش، فُسون است و فِسانه