غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۳۸

سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤادي — و رُوحي کُلَّ یَومٍ لي یُنادي

نگارا بر من بی‌دل ببخشای — و واصِلْني علی رَغْمِ الْأَعادي

حبیبا در غم سودای عشقت — تَوَکَّلْنا علی رَبِّ الْعِبادِ

أَ مَنْ اَنْکَرْتَني عَن عشق سَلْمیٰ — تُزَاوَّل آن روی نِهْکو بِوادی

که همچون مُت به بوتَن دل وَ اِی رَه — غَریقُ الْعِشقِ في بَحْرِ الْوِدادِ

به پی‌ماچان غَرامت بِسپُریمَن — غَرَت یک وی رَوِشتی از اَما دی

غم این دل بِواتَت خورد ناچار — و غَر نه او بِنی آنچَت نَشادی

دل حافظ شد اندر چین زلفت — بِلَیلٍ مُظْلِمٍ وَ اللّهُ هادي