غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۵۹

زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی — خط بر صحیفهٔ گل و گلزار می‌کشی

اشک حرم‌نشین نهان‌خانهٔ مرا — زان سوی هفت‌پرده به بازار می‌کشی

کاهل روی چو باد صبا را به بوی زلف — هر دم به قید سلسله در کار می‌کشی

هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست — از خلوتم به خانهٔ خمار می‌کشی

گفتی سر تو بستهٔ فتراک ما شود — سهل است اگر تو زحمت این بار می‌کشی

با چشم و ابروی تو چه تدبیر دل کنم؟ — وه زین کمان که بر من بیمار می‌کشی

بازآ که چشم بد ز رخت دفع می‌کند — ای تازه گل که دامن از این خار می‌کشی

حافظ دگر چه می‌طلبی از نعیم دهر — می می‌خوری و طرهٔ دلدار می‌کشی