غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۶۰

سُلَیمیٰ مُنذُ حَلَّت بِالْعراقِ — أُلاقی مِن نَواها ما أُلاقی

الا ای ساروان منزل دوست — إِلی رُکبانِکُم طالَ اشْتیاقی

خِرَد در زنده‌رود انداز و می نوش — به گلبانگ جوانان عراقی

رَبیعُ العُمرِ فی مَرعیٰ حِماکُم — حَماکَ اللّهُ یا عَهدَ التَّلاقی

بیا ساقی بده رَطْل گرانم — سَقاکَ اللّهُ مِن کَأسٍ دِهاقِ

جوانی باز می‌آرد به یادم — سماع چنگ و دست افشان ساقی

می باقی بده تا مست و خوشدل — به یاران برفَشانم عمر باقی

درونم خون شد از نادیدن دوست — أَلا تَعْساً لِأیّامِ الفِراقِ

دُموعی بَعدَکُم لا تَحْقِروها — فَکَم بحرٍ عَمیقٍ مِن سَواقِ

دمی با نیکخواهان متفق باش — غنیمت دان امور اتفاقی

بساز ای مطرب خوشخوان خوشگو — به شعر فارسی، صوت عراقی

عروسی بس خوشی ای دختر رَز — ولی گه گه سزاوار طلاقی

مسیحای مجرد را برازد — که با خورشید سازد هم‌وُثاقی

وصال دوستان روزی ما نیست — بخوان حافظ غزل‌های فراقی