غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۶۳

سَلامُ اللّهِ ما کَرَّ اللَّیالي — و جاوَبَتِ الْمثاني و الْمِثالي

عَلیٰ وادِي الْأَراک و مَن عَلَیها — و دارٍ بِاللَّویٰ فوقَ الرِّمالِ

دعاگوی غریبان جهانم — و أَدعُو بِالتَّواتُر و التَّوالي

به هر منزل که رو آرد خدا را — نگه دارش به لطف لایزالی

منال ای دل که در زنجیر زلفش — همه جمعیت است آشفته حالی

ز خطت صد جمال دیگر افزود — که عمرت باد صد سال جلالی

تو می‌باید که باشی ور نه سهل است — زیانِ مایهٔ جاهی و مالی

بر آن نقاش قدرت آفرین باد — که گرد مه کشد خط هلالی

فَحُبُّک راحَتي في کُلِّ حینٍ — و ذِکرُک مونِسي في کُلِّ حالِ

سویدای دل من تا قیامت — مباد از شوق و سودای تو خالی

کجا یابم وصال چون تو شاهی — من بدنامِ رندِ لااُبالی

خدا داند که حافظ را غرض چیست — و عِلْمُ اللّهِ حَسْبي مِن سُؤالي