غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۶۵

رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی — آمد به گوش ناگهم آواز بلبلی

مسکین چو من به عشق گلی گشته مبتلا — و اندر چمن فکنده ز فریاد غلغلی

می‌گشتم اندر آن چمن و باغ دم به دم — می‌کردم اندر آن گل و بلبل تاملی

گل یار حسن گشته و بلبل قرین عشق — آن را تفضلی نه و این را تبدلی

چون کرد در دلم اثر آواز عندلیب — گشتم چنان که هیچ نماندم تحملی

بس گل شکفته می‌شود این باغ را ولی — کس بی بلای خار نچیده‌ست از او گلی

حافظ مدار امید فرج از مدار چرخ — دارد هزار عیب و ندارد تفضلی