غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۶۸

که بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟ — که به کوی مِی‌فروشان دو هزار جم به جامی

شده‌ام خراب و بدنام و هنوز امیدوارم — که به همت عزیزان برسم به نیک‌نامی

تو که کیمیافروشی نظری به قلب ما کن — که بضاعتی نداریم و فکنده‌ایم دامی

عجب از وفای جانان که عنایتی نفرمود — نه به نامه‌ای پیامی نه به خامه‌ای سلامی

اگر این شراب خام است اگر آن حریف پخته — به هزار بار بهتر ز هزار پخته خامی

ز رهم میفکن ای شیخ به دانه‌های تسبیح — که چو مرغ، زیرک افتد نفتد به هیچ دامی

سر خدمت تو دارم بخرم به لطف و مفروش — که چو بنده کمتر افتد به مبارکی غلامی

به کجا برم شکایت؟ به که گویم این حکایت؟ — که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی

بگشای تیر مژگان و بریز خون حافظ — که چنان کشنده‌ای را نکند کس انتقامی