غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۷

آن سیه‌چرده که شیرینیِ عالَم با اوست — چشمِ مِیگون، لبِ خندان، دِلِ خرم با اوست

گر چه شیرین‌‌دهنان پادشهان‌اند ولی — او سلیمانِ زمان است که خاتَم با اوست

روی خوب است و کمالِ هنر و دامن پاک — لاجَرَم، همتِ پاکانِ دو عالَم با اوست

خالِ مشکین که بدان عارِضِ گندمگون است — سِرِّ آن دانه که شد رهزنِ آدم با اوست

دلبرم، عزمِ سفر کرد، خدا را یاران — چه کنم با دِلِ مجروح؟ که مرهم با اوست

با که این نکته توان گفت که آن سنگین‌‌دِل — کُشت ما را و دَمِ عیسیِ مریم با اوست

حافظ از معتقدان است گرامی دارش — زآن که بخشایشِ بس روحِ مکرم با اوست