غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۶

دل سراپردهٔ محبتِ اوست — دیده آیینه‌دارِ طلعت اوست

من که سر در نیاورم به دو کون — گردنم زیرِ بارِ منتِ اوست

تو و طوبی و ما و قامتِ یار — فکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوست

گر من آلوده‌دامنم چه عجب — همه عالم گواهِ عصمتِ اوست

من که باشم در آن حرم که صبا — پرده‌دارِ حریمِ حُرمتِ اوست

بی خیالش مباد منظرِ چشم — زآن که این گوشه جایِ خلوتِ اوست

هر گلِ نو که شد چمن‌آرای — زَ اثر رنگ و بویِ صحبتِ اوست

دورِ مجنون گذشت و نوبتِ ماست — هر کسی پنج روز، نوبتِ اوست

مُلکَتِ عاشقیّ و گنجِ طرب — هر چه دارم ز یُمنِ همتِ اوست

من و دل گر فدا شدیم چه باک؟ — غرض اندر میان سلامتِ اوست

فقرِ ظاهر مبین که حافظ را — سینه گنجینهٔ محبتِ اوست