الهی نامه › بخش اول › المقالة الاولی

جهان گر دیده‌ای گم کرده یاری — سراسیمه دلی آشفته کاری

خبر داد از کسی کان کس خبر داشت — که وقتی یک خلیفه شش پسر داشت

همه همّت بلند افتاده بودند — ز سر گردن کشی ننهاده بودند

بهر علمی که باشد در زمانه — همه بودند در هر یک یگانه

چو هر یک ذوفنون عالمی بود — چو هر یک در دو عالم آدمی بود

پدر بنشاندشان یک روز با هم — که هر یک واقفید از علم عالم

خلیفه زاده‌اید و پادشاهید — شما هر یک ز عالم می چه خواهید

اگر صد آرزو دارید و گر یک — مرا فی الجمله برگوئید هر یک

چو از هر یک بدانم اعتقادش — بسازم کار هر یک بر مرادش

بنطق آورد اول یک پسر راز — که نقلست از بزرگان سرافراز

که دارد شاه پریان دختری بکر — که نتوان کرد مثلش ماه را ذکر

به زیبایی عقل و لطف جانست — نکو روی زمین و آسمانست

اگر این آرزو یابم تمامت — مرادم بس بود این تا قیامت

کسی با این چنین صاحب جمالی — ورای این کجا جوید کمالی

کسی کو قربت خورشید دارد — بقرب ذرّه کی امّید دارد

مراد اینست وگر اینم نباشد — بجز دیوانگی دینم نباشد