الهی نامه › بخش دهم › المقالة العاشرة

پسر گفتش گرت از جاه عارست — که حبّ جاه مطلوب کبارست

چو چشم از منصب و ازجاه برتافت — کرا دیدی که او از جاه سر تافت

ندیدی آنکه یوسف از بن چاه — بتخت سلطنت افتاد و در جاه

ندیدم در زمانه آدمی زاد — ز حب جاه و حب مال آزاد

زهر نوع آزمودم من بسی را — که گلخن را نشد گلشن کسی را

ور این هر دو کسی راگشت یکسان — بود این شخص حیوانی نه انسان

ولی چون آدمی ذوعقل باشد — خری نبود بجاهش نقل باشد

نه عیسی بر فلک رفتست از جاه — فرشته دایم از جهلست در چاه