الهی نامه › بخش دهم › (۱۳) مناجاة دیوانه با حق تعالی

بصحرا در یکی دیوانه بودی — که چون دیوانگیش اندر ربودی

بسوی آسمان کردی نگاهی — بدرد دل بگفتی یا الهی

ترا گر دوست داری نیست پیشه — ولی من دوستت دارم همیشه

ترا گرچه بوَد چون من بسی دوست — بجز تو من نمی‌دارم کسی دوست

چگونه گویمت ای عالم افروز — که یک دم دوستی از من درآموز

چنان می‌زی، که هر دم صد جهان جمع — ز شوق او چو پروانه‌ست زان شمع

اگرچه نه بعلت می‌توان یافت — ولیکن هم بدولت می‌توان یافت

اگر یک ذره دولت کارگر شد — به سوی آفتابت راهبر شد