الهی نامه › بخش شانزدهم › المقالة السادس عشر

پسر گفتش که هرگز آدمی زاد — ندیدم ز آرزوی ملک آزاد

نمی‌دانم من از مه تا بماهی — کسی را کو نخواهد پادشاهی

کمال ملک نتوان داد از دست — که بهر ملک تن جان داد از دست

نکو گفت آن حکیم مشتری فش — که گر شاهی بوَد روزی بوَد خوش