الهی نامه › بخش نوزدهم › (۶) گفتار عبّاسۀ طوسی در دنیا

چنین گفته‌ست عبّاسه که دنیی — چو مُرداریست در گلخن به معنی

چو زین مردار شیران سیر خَوردند — پلنگان آمدند و قصد کردند

پلنگان چون بخوردند و رمیدند — سگان کُرد و گرگان در رسیدند

چو اندک چیز از وی بر سر آمد — کلاغ از هر سوئی جوقی درآمد

بخوردند آن کلاغان آن قدر نیز — بماند آخر ازیشان اندکی چیز

جُعَل نیز آمد و آن رَوث و آن خون — بگردانید هر سوئی دگرگون

چو ماند استخوانی بی کبابی — درو تابد بگرمی آفتابی

ازو اندک قدر چربی برآید — بسی مور از همه سوئی درآید

چو آن موران خورند آن چربی آنگاه — بماند استخوانی خشک بر راه

چنین گفت او که شاهانند شیران — ز بعد او پلنگانند امیران

سگ و گرگند اعوانانِ ایشان — کلاغانند شاگردانِ اعوان

جُعَل آن عامل مالست در کار — ولیکن مور باشند اهلِ بازار

عزیزا می‌ندانم تو چه نامی — ببین تاتو ازینها خود کدامی

همه دنیا چو مرداریست ای دوست — وزو مردارتر آنک از پی اوست

کسی کو از پی مردار باشد — ز مرداری بتر صد بار باشد