الهی نامه › بخش نوزدهم › (۵) حکایت در ذمّ دنیا

چنین گفته‌ست آن پاکیزه گوهر — که دینی دوست از سگ هست کمتر

چو مرداریست این دنیای غدّار — سگان هنگامه کرده گردِ مردار

چو سگ زان سیر شد بگذارد آنرا — که تا یک سگ دگر بردارد آنرا

ذخیره نهد او از هیچ روئی — نیندیشد ز فردا نیز موئی

ولی هر کس که دنیاجوی باشد — همیشه در طلب چون گوی باشد

چو گوئی می‌دود دایم ز عادت — که تا یک دم کند دنیا زیادت

اُمید عمر یک روزش نه وانگاه — غم صد ساله بر جانش بیک راه