الهی نامه › بخش نوزدهم › (۱۴) سخن گفتن آن مرد در غیبت

بزرگی بود می‌گفت و شنود او — بسی گرد جهان گردیده بود او

یکی گفتش که ای دانای دمساز — کرا دیدی کزو گوئی سخن باز

چنین گفت او که گشتم هفت اقلیم — ندیدم در جهان جز یک کس و نیم

یکی آن بود مانده در پسی او — که نه نیک و نه بد گفت از کسی او

ولکین نیمهٔ آن بود کز عز — بجز نیکو نگفت از خلق هرگز

ترا تانیک و بد همراه باشد — نه دل بینا نه جان آگاه باشد

ولیکن چون نه این ماند نه آنت — بسرّ قدس مشغولست جانت