الهی نامه › بخش نوزدهم › (۱۳) در معنی آن که غیبت گناهی بزرگ است

چنین نقلست در توراة کان کس — که او غیبت کند، آنگاه ازان پس

ازان توبه کند، آخر کسی اوست — که در صحن بهشتش ره دهد دوست

وگر خود توبه نکند اوّلین کس — که در دوزخ رود او باشد و بس

اگر تیغ زبانش چون زبانه — شود چون رمحِ خطّی راست خانه

نشان راستی دل بوَد آن — که دل را اوّلین منزل بوَد آن

درین مجلس بزرگان جهان را — چو خاموشی شرابی نیست جان را